Στον προηγούμενο οικονομικό κύκλο, το επενδυτικό κεφάλαιο κατευθύνθηκε μαζικά προς τα χρηματοοικονομικά assets, ενώ οι επενδύσεις στην παραγωγική βάση της οικονομίας - ενέργεια, πρώτες ύλες, υποδομές και βιομηχανική δυναμικότητα - παρέμειναν ανεπαρκείς
Ενέργεια, λιπάσματα, μέταλλα και αγροτικά προϊόντα βρίσκονται και πάλι αντιμέτωπα με ισχυρές ανοδικές πιέσεις και όλες οι ενδείξεις συναινούν στο ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός νέου οικονομικού κύκλου...
Η Παγκόσμια Τράπεζα προβλέπει, πλέον, ότι ο ευρύτερος δείκτης τιμών εμπορευμάτων θα αυξηθεί κατά 16% το 2026, με την ενέργεια να ηγείται της ανόδου, καταγράφοντας εκτιμώμενη αύξηση 24%.
Την ίδια στιγμή, ο S&P GSCI, ένας από τους βασικότερους δείκτες αναφοράς για την αγορά commodities, έχει σημειώσει ισχυρή άνοδο το τελευταίο δωδεκάμηνο.
Με μια πρώτη ματιά, αυτό θα μπορούσε να δημιουργεί την εντύπωση ότι τα commodities έχουν ήδη γίνει ακριβά.
Σε σχετικούς όρους, όμως, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική.
Σε σύγκριση με τις μετοχές, τα εμπορεύματα εξακολουθούν να διαπραγματεύονται κοντά σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Το τέλος ενός οικονομικού κύκλου και του εύκολου χρήματος
Το χάσμα είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο εξελίχθηκε ο προηγούμενος οικονομικός κύκλος: το επενδυτικό κεφάλαιο κατευθύνθηκε μαζικά προς τα χρηματοοικονομικά assets, ενώ οι επενδύσεις στην παραγωγική βάση της οικονομίας - ενέργεια, πρώτες ύλες, υποδομές και βιομηχανική δυναμικότητα- παρέμειναν ανεπαρκείς.
Και εδώ βρίσκεται το βασικό επενδυτικό ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν μία από τις φθηνότερες κατηγορίες assets συναντά έναν κόσμο που χρειάζεται ξαφνικά πολύ περισσότερη φυσική παραγωγική δυναμικότητα;
Πώς τα χρηματοοικονομικά assets έγιναν τόσο ακριβά: Για περισσότερο από μία δεκαετία, τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια και οι μαζικές αγορές assets από τις κεντρικές τράπεζες έστρεψαν τους επενδυτές προς τις μετοχές, τα ομόλογα, τα ακίνητα και το private equity.
Οι εταιρείες τεχνολογίας και λογισμικού είχαν τα μεγαλύτερα κέρδη.
Μπορούσαν να αυξάνουν γρήγορα τα έσοδα και τα περιθώρια κέρδους χωρίς να απαιτούν τεράστιες επενδύσεις σε φυσικό κεφάλαιο.
Δεν χρειάζονταν ορυχεία, διυλιστήρια, αγωγούς ή εργοστάσια για να επεκτείνουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα.
Για τους κλάδους της πραγματικής οικονομίας, οι συνθήκες ήταν σχεδόν ακριβώς αντίθετες.
Τα μεταλλευτικά projects χρειάζονται χρόνια για αδειοδότηση, χρηματοδότηση και κατασκευή.
Οι παραγωγοί ενέργειας βρέθηκαν αντιμέτωποι με πολιτικές πιέσεις, απότομες πτώσεις τιμών και αυξανόμενες απαιτήσεις για επιστροφή κεφαλαίου στους μετόχους.
Η γεωργία και η βιομηχανική παραγωγή προσέφεραν χαμηλότερες και λιγότερο προβλέψιμες αποδόσεις.
Το αποτέλεσμα ήταν μια μαζική ανακατανομή κεφαλαίου: χρήματα προς τις χρηματοοικονομικές απαιτήσεις, λιγότερα χρήματα προς την παραγωγική δυναμικότητα.
To παραγωγικό έλλειμμα
Αυτό δημιούργησε μια παράδοξη μορφή αφθονίας. Η ρευστότητα ήταν άφθονη, οι αποτιμήσεις των assets εκτοξεύονταν και το κόστος δανεισμού παρέμενε χαμηλό. Η προσφορά όμως πολλών βασικών αγαθών και πρώτων υλών δεν αυξανόταν με τον ίδιο ρυθμό.
Με άλλα λόγια, η οικονομία αύξανε την αξία των claims πάνω στον πλούτο ταχύτερα από την ίδια την παραγωγική βάση που δημιουργεί αυτόν τον πλούτο.
Οι χαμηλές τιμές έσπειραν τους σπόρους της επόμενης έλλειψης
Η προσφορά των commodities δεν μπορεί να προσαρμοστεί με την ταχύτητα που προσαρμόζεται η ζήτηση ή οι χρηματιστηριακές αποτιμήσεις.
Μια εταιρεία λογισμικού μπορεί να λανσάρει ένα νέο προϊόν μέσα σε λίγους μήνες.
Ένα μεγάλο ορυχείο χαλκού, αντίθετα, μπορεί να χρειαστεί πάνω από μία δεκαετία για να εντοπιστεί, να αδειοδοτηθεί, να χρηματοδοτηθεί και τελικά να κατασκευαστεί.
Και ακόμη και τότε, η παραγωγή δεν είναι εξασφαλισμένη.
Η υποβάθμιση της ποιότητας του μεταλλεύματος, το υψηλότερο ενεργειακό κόστος και το αυξημένο λειτουργικό κόστος μπορούν να περιορίσουν την τελική παραγωγική δυναμικότητα.
Το σημαντικότερο είναι ότι η επενδυτική δραστηριότητα ήδη επιβραδύνεται.
Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) ανέφερε ότι οι επενδύσεις σε κρίσιμα ορυκτά αυξήθηκαν μόλις κατά 5% το 2024, έναντι 14% το 2023.
Παράλληλα, η δραστηριότητα εξερεύνησης έπαψε να αυξάνεται.
Από την πλευρά των παραγωγών, η συμπεριφορά αυτή ήταν απολύτως ορθολογική. Χαμηλές τιμές, αβέβαιο ρυθμιστικό περιβάλλον και υψηλό κόστος ανάπτυξης δεν αποτελούν ιδιαίτερα ελκυστικό επενδυτικό συνδυασμό.
Το πρόβλημα είναι ότι η χαμηλή επένδυση του χθες μετατρέπεται σε χαμηλή προσφορά του αύριο.
Η σχετική αποτίμηση είναι αυτή που έχει σημασία
Η σχετική αποτίμηση δεν αποτελεί από μόνη της εργαλείο ακριβούς χρονισμού της αγοράς.
Μπορεί όμως να δείξει πού έχουν συσσωρευτεί οι υψηλότερες προσδοκίες — και πού οι χαμηλότερες.
Σήμερα, οι επενδυτές αποτιμούν ακριβά τα μελλοντικά κέρδη μιας σχετικά περιορισμένης ομάδας χρηματοοικονομικών assets.
Πολλοί παραγωγοί commodities, αντίθετα, αποτιμώνται σαν να πρόκειται να συνεχιστούν επ' αόριστον η ασθενής ζήτηση και η εύκολη αύξηση της προσφοράς.
Αυτή η ασυμμετρία δημιουργεί περιθώριο για ένα σημαντικό re-rating, εάν μία από αυτές τις δύο παραδοχές αποδειχθεί λανθασμένη.
Υπάρχει και ένας ακόμη παράγοντας που συχνά παραβλέπεται: τα λεγόμενα hard assets (τα σκληρά περισουσιακά στοιχεία) είναι ακριβά και χρονοβόρα στην αντικατάστασή τους.
Όταν αυξάνονται το κόστος εργασίας, του χάλυβα, της ενέργειας, της χρηματοδότησης και της αδειοδότησης, αυξάνεται αντίστοιχα και το κόστος που απαιτείται για να καταστεί οικονομικά βιώσιμο ένα νέο ορυχείο, ένας σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ή μια μονάδα επεξεργασίας.
Αυτό σημαίνει ότι τα υφιστάμενα παραγωγικά assets μπορούν να ανατιμηθούν σημαντικά πριν ακόμη εμφανιστεί νέα προσφορά στην αγορά.
Η πραγματική οικονομία χρειάζεται περισσότερα
Την ίδια στιγμή, η ζήτηση για φυσικό κεφάλαιο διευρύνεται σε πολλαπλά μέτωπα.
Τα data centers της τεχνητής νοημοσύνης απαιτούν τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, χαλκού, εξοπλισμού δικτύων, συστημάτων ψύξης και εφεδρικής ισχύος.
Οι κυβερνήσεις αυξάνουν τις αμυντικές δαπάνες και επιχειρούν να αναπληρώσουν τα αποθέματα οπλικών συστημάτων που έχουν μειωθεί. Η ηλεκτροποίηση της οικονομίας απαιτεί περισσότερες γραμμές μεταφοράς, μπαταρίες, μετασχηματιστές και κρίσιμα ορυκτά.
Ο χαλκός αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο IEA προβλέπει ότι η παγκόσμια ζήτηση για χαλκό θα αυξηθεί κατά περίπου 30% έως το 2040.
Και αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της εξίσωσης.
Ο γεωπολιτικός κατακερματισμός δημιουργεί πρόσθετες ανάγκες.
Οι χώρες διαφοροποιούν και επανασχεδιάζουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους, επιδοτούν την εγχώρια παραγωγή και δημιουργούν στρατηγικά αποθέματα κρίσιμων υλικών.
Αυτά τα συστήματα μπορεί να είναι ασφαλέστερα, αλλά σπάνια είναι φθηνότερα.
Η παγκόσμια οικονομία ανταλλάσσει μέρος της αποδοτικότητας με μεγαλύτερη ασφάλεια εφοδιασμού. Το τίμημα είναι ότι απαιτείται περισσότερο φυσικό κεφάλαιο για την παραγωγή της ίδιας οικονομικής αξίας.
Φθηνό δεν σημαίνει εύκολο…
Τίποτα από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι όλα τα commodities θα κινηθούν ανοδικά από εδώ και πέρα.
Η αγορά εμπορευμάτων παραμένει κυκλική.
Μια ύφεση, μια αύξηση στην ισοτιμία του δολαρίου, αυστηρότερες πιστωτικές συνθήκες ή ένα προσωρινό πλεόνασμα προσφοράς μπορούν να προκαλέσουν απότομες διορθώσεις.
Επιπλέον, πετρέλαιο, χαλκός, ουράνιο, λιπάσματα, χρυσός, ασήμι και αγροτικά προϊόντα έχουν διαφορετικά θεμελιώδη δεδομένα και διαφορετικές ισορροπίες προσφοράς και ζήτησης.
Το επιχείρημα δεν είναι ότι όλα τα commodities θα κινηθούν μαζί.
Είναι ότι ολόκληρος ο κλάδος ξεκινά αυτή την περίοδο από μια ασυνήθιστα χαμηλή σχετική αποτίμηση, την ίδια στιγμή που η πραγματική οικονομία εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένων και διαρθρωτικών επενδυτικών αναγκών.
Η μεταβλητότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της επενδυτικής ιστορίας. Δεν αποτελεί απαραίτητα αναίρεσή της.
Η επενδυτική… όρεξη επιστρέφει στην πραγματική οικονομία
Για χρόνια, οι επενδυτές επιβράβευαν με ολοένα υψηλότερες αποτιμήσεις τις μετοχές, τα ομόλογα και τις ψηφιακές επιχειρήσεις, αντιμετωπίζοντας την ενέργεια, την εξόρυξη, τη γεωργία και τη βιομηχανική παραγωγική δυναμικότητα ως κλάδους μιας οικονομίας που ανήκει στο παρελθόν.
Η πραγματικότητα, όμως, αρχίζει να αλλάζει.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ηλεκτρική ενέργεια.
Η επέκταση των δικτύων ηλεκτρισμού δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς μέταλλα.
Οι ένοπλες δυνάμεις δεν μπορούν να ανανεώσουν τα οπλοστάσιά τους χωρίς εργοστάσια.
Και τα τρόφιμα δεν μπορούν να φτάσουν στους καταναλωτές χωρίς καύσιμα, λιπάσματα και λειτουργικές αλυσίδες εφοδιασμού.
Ο κόσμος ανακαλύπτει ξανά μια βασική οικονομική αλήθεια: το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την παραγωγική δυναμικότητα της πραγματικής οικονομίας.
Τα commodities έχουν ήδη αρχίσει να κινούνται.
Σε σχέση, όμως, με τα χρηματοοικονομικά assets που κυριάρχησαν στον προηγούμενο οικονομικό κύκλο, η μεγάλη «ανατιμολόγηση» του πραγματικού κόσμου μπορεί να βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της στάδια.
www.bankingnews.gr
Η Παγκόσμια Τράπεζα προβλέπει, πλέον, ότι ο ευρύτερος δείκτης τιμών εμπορευμάτων θα αυξηθεί κατά 16% το 2026, με την ενέργεια να ηγείται της ανόδου, καταγράφοντας εκτιμώμενη αύξηση 24%.
Την ίδια στιγμή, ο S&P GSCI, ένας από τους βασικότερους δείκτες αναφοράς για την αγορά commodities, έχει σημειώσει ισχυρή άνοδο το τελευταίο δωδεκάμηνο.
Με μια πρώτη ματιά, αυτό θα μπορούσε να δημιουργεί την εντύπωση ότι τα commodities έχουν ήδη γίνει ακριβά.
Σε σχετικούς όρους, όμως, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική.
Σε σύγκριση με τις μετοχές, τα εμπορεύματα εξακολουθούν να διαπραγματεύονται κοντά σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Το τέλος ενός οικονομικού κύκλου και του εύκολου χρήματος
Το χάσμα είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο εξελίχθηκε ο προηγούμενος οικονομικός κύκλος: το επενδυτικό κεφάλαιο κατευθύνθηκε μαζικά προς τα χρηματοοικονομικά assets, ενώ οι επενδύσεις στην παραγωγική βάση της οικονομίας - ενέργεια, πρώτες ύλες, υποδομές και βιομηχανική δυναμικότητα- παρέμειναν ανεπαρκείς.
Και εδώ βρίσκεται το βασικό επενδυτικό ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν μία από τις φθηνότερες κατηγορίες assets συναντά έναν κόσμο που χρειάζεται ξαφνικά πολύ περισσότερη φυσική παραγωγική δυναμικότητα;
Πώς τα χρηματοοικονομικά assets έγιναν τόσο ακριβά: Για περισσότερο από μία δεκαετία, τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια και οι μαζικές αγορές assets από τις κεντρικές τράπεζες έστρεψαν τους επενδυτές προς τις μετοχές, τα ομόλογα, τα ακίνητα και το private equity.
Οι εταιρείες τεχνολογίας και λογισμικού είχαν τα μεγαλύτερα κέρδη.
Μπορούσαν να αυξάνουν γρήγορα τα έσοδα και τα περιθώρια κέρδους χωρίς να απαιτούν τεράστιες επενδύσεις σε φυσικό κεφάλαιο.
Δεν χρειάζονταν ορυχεία, διυλιστήρια, αγωγούς ή εργοστάσια για να επεκτείνουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα.
Για τους κλάδους της πραγματικής οικονομίας, οι συνθήκες ήταν σχεδόν ακριβώς αντίθετες.
Τα μεταλλευτικά projects χρειάζονται χρόνια για αδειοδότηση, χρηματοδότηση και κατασκευή.
Οι παραγωγοί ενέργειας βρέθηκαν αντιμέτωποι με πολιτικές πιέσεις, απότομες πτώσεις τιμών και αυξανόμενες απαιτήσεις για επιστροφή κεφαλαίου στους μετόχους.
Η γεωργία και η βιομηχανική παραγωγή προσέφεραν χαμηλότερες και λιγότερο προβλέψιμες αποδόσεις.
Το αποτέλεσμα ήταν μια μαζική ανακατανομή κεφαλαίου: χρήματα προς τις χρηματοοικονομικές απαιτήσεις, λιγότερα χρήματα προς την παραγωγική δυναμικότητα.
To παραγωγικό έλλειμμα
Αυτό δημιούργησε μια παράδοξη μορφή αφθονίας. Η ρευστότητα ήταν άφθονη, οι αποτιμήσεις των assets εκτοξεύονταν και το κόστος δανεισμού παρέμενε χαμηλό. Η προσφορά όμως πολλών βασικών αγαθών και πρώτων υλών δεν αυξανόταν με τον ίδιο ρυθμό.
Με άλλα λόγια, η οικονομία αύξανε την αξία των claims πάνω στον πλούτο ταχύτερα από την ίδια την παραγωγική βάση που δημιουργεί αυτόν τον πλούτο.
Οι χαμηλές τιμές έσπειραν τους σπόρους της επόμενης έλλειψης
Η προσφορά των commodities δεν μπορεί να προσαρμοστεί με την ταχύτητα που προσαρμόζεται η ζήτηση ή οι χρηματιστηριακές αποτιμήσεις.
Μια εταιρεία λογισμικού μπορεί να λανσάρει ένα νέο προϊόν μέσα σε λίγους μήνες.
Ένα μεγάλο ορυχείο χαλκού, αντίθετα, μπορεί να χρειαστεί πάνω από μία δεκαετία για να εντοπιστεί, να αδειοδοτηθεί, να χρηματοδοτηθεί και τελικά να κατασκευαστεί.
Και ακόμη και τότε, η παραγωγή δεν είναι εξασφαλισμένη.
Η υποβάθμιση της ποιότητας του μεταλλεύματος, το υψηλότερο ενεργειακό κόστος και το αυξημένο λειτουργικό κόστος μπορούν να περιορίσουν την τελική παραγωγική δυναμικότητα.
Το σημαντικότερο είναι ότι η επενδυτική δραστηριότητα ήδη επιβραδύνεται.
Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) ανέφερε ότι οι επενδύσεις σε κρίσιμα ορυκτά αυξήθηκαν μόλις κατά 5% το 2024, έναντι 14% το 2023.
Παράλληλα, η δραστηριότητα εξερεύνησης έπαψε να αυξάνεται.
Από την πλευρά των παραγωγών, η συμπεριφορά αυτή ήταν απολύτως ορθολογική. Χαμηλές τιμές, αβέβαιο ρυθμιστικό περιβάλλον και υψηλό κόστος ανάπτυξης δεν αποτελούν ιδιαίτερα ελκυστικό επενδυτικό συνδυασμό.
Το πρόβλημα είναι ότι η χαμηλή επένδυση του χθες μετατρέπεται σε χαμηλή προσφορά του αύριο.
Η σχετική αποτίμηση είναι αυτή που έχει σημασία
Η σχετική αποτίμηση δεν αποτελεί από μόνη της εργαλείο ακριβούς χρονισμού της αγοράς.
Μπορεί όμως να δείξει πού έχουν συσσωρευτεί οι υψηλότερες προσδοκίες — και πού οι χαμηλότερες.
Σήμερα, οι επενδυτές αποτιμούν ακριβά τα μελλοντικά κέρδη μιας σχετικά περιορισμένης ομάδας χρηματοοικονομικών assets.
Πολλοί παραγωγοί commodities, αντίθετα, αποτιμώνται σαν να πρόκειται να συνεχιστούν επ' αόριστον η ασθενής ζήτηση και η εύκολη αύξηση της προσφοράς.
Αυτή η ασυμμετρία δημιουργεί περιθώριο για ένα σημαντικό re-rating, εάν μία από αυτές τις δύο παραδοχές αποδειχθεί λανθασμένη.
Υπάρχει και ένας ακόμη παράγοντας που συχνά παραβλέπεται: τα λεγόμενα hard assets (τα σκληρά περισουσιακά στοιχεία) είναι ακριβά και χρονοβόρα στην αντικατάστασή τους.
Όταν αυξάνονται το κόστος εργασίας, του χάλυβα, της ενέργειας, της χρηματοδότησης και της αδειοδότησης, αυξάνεται αντίστοιχα και το κόστος που απαιτείται για να καταστεί οικονομικά βιώσιμο ένα νέο ορυχείο, ένας σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ή μια μονάδα επεξεργασίας.
Αυτό σημαίνει ότι τα υφιστάμενα παραγωγικά assets μπορούν να ανατιμηθούν σημαντικά πριν ακόμη εμφανιστεί νέα προσφορά στην αγορά.
Η πραγματική οικονομία χρειάζεται περισσότερα
Την ίδια στιγμή, η ζήτηση για φυσικό κεφάλαιο διευρύνεται σε πολλαπλά μέτωπα.
Τα data centers της τεχνητής νοημοσύνης απαιτούν τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, χαλκού, εξοπλισμού δικτύων, συστημάτων ψύξης και εφεδρικής ισχύος.
Οι κυβερνήσεις αυξάνουν τις αμυντικές δαπάνες και επιχειρούν να αναπληρώσουν τα αποθέματα οπλικών συστημάτων που έχουν μειωθεί. Η ηλεκτροποίηση της οικονομίας απαιτεί περισσότερες γραμμές μεταφοράς, μπαταρίες, μετασχηματιστές και κρίσιμα ορυκτά.
Ο χαλκός αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο IEA προβλέπει ότι η παγκόσμια ζήτηση για χαλκό θα αυξηθεί κατά περίπου 30% έως το 2040.
Και αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της εξίσωσης.
Ο γεωπολιτικός κατακερματισμός δημιουργεί πρόσθετες ανάγκες.
Οι χώρες διαφοροποιούν και επανασχεδιάζουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους, επιδοτούν την εγχώρια παραγωγή και δημιουργούν στρατηγικά αποθέματα κρίσιμων υλικών.
Αυτά τα συστήματα μπορεί να είναι ασφαλέστερα, αλλά σπάνια είναι φθηνότερα.
Η παγκόσμια οικονομία ανταλλάσσει μέρος της αποδοτικότητας με μεγαλύτερη ασφάλεια εφοδιασμού. Το τίμημα είναι ότι απαιτείται περισσότερο φυσικό κεφάλαιο για την παραγωγή της ίδιας οικονομικής αξίας.
Φθηνό δεν σημαίνει εύκολο…
Τίποτα από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι όλα τα commodities θα κινηθούν ανοδικά από εδώ και πέρα.
Η αγορά εμπορευμάτων παραμένει κυκλική.
Μια ύφεση, μια αύξηση στην ισοτιμία του δολαρίου, αυστηρότερες πιστωτικές συνθήκες ή ένα προσωρινό πλεόνασμα προσφοράς μπορούν να προκαλέσουν απότομες διορθώσεις.
Επιπλέον, πετρέλαιο, χαλκός, ουράνιο, λιπάσματα, χρυσός, ασήμι και αγροτικά προϊόντα έχουν διαφορετικά θεμελιώδη δεδομένα και διαφορετικές ισορροπίες προσφοράς και ζήτησης.
Το επιχείρημα δεν είναι ότι όλα τα commodities θα κινηθούν μαζί.
Είναι ότι ολόκληρος ο κλάδος ξεκινά αυτή την περίοδο από μια ασυνήθιστα χαμηλή σχετική αποτίμηση, την ίδια στιγμή που η πραγματική οικονομία εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένων και διαρθρωτικών επενδυτικών αναγκών.
Η μεταβλητότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της επενδυτικής ιστορίας. Δεν αποτελεί απαραίτητα αναίρεσή της.
Η επενδυτική… όρεξη επιστρέφει στην πραγματική οικονομία
Για χρόνια, οι επενδυτές επιβράβευαν με ολοένα υψηλότερες αποτιμήσεις τις μετοχές, τα ομόλογα και τις ψηφιακές επιχειρήσεις, αντιμετωπίζοντας την ενέργεια, την εξόρυξη, τη γεωργία και τη βιομηχανική παραγωγική δυναμικότητα ως κλάδους μιας οικονομίας που ανήκει στο παρελθόν.
Η πραγματικότητα, όμως, αρχίζει να αλλάζει.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ηλεκτρική ενέργεια.
Η επέκταση των δικτύων ηλεκτρισμού δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς μέταλλα.
Οι ένοπλες δυνάμεις δεν μπορούν να ανανεώσουν τα οπλοστάσιά τους χωρίς εργοστάσια.
Και τα τρόφιμα δεν μπορούν να φτάσουν στους καταναλωτές χωρίς καύσιμα, λιπάσματα και λειτουργικές αλυσίδες εφοδιασμού.
Ο κόσμος ανακαλύπτει ξανά μια βασική οικονομική αλήθεια: το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την παραγωγική δυναμικότητα της πραγματικής οικονομίας.
Τα commodities έχουν ήδη αρχίσει να κινούνται.
Σε σχέση, όμως, με τα χρηματοοικονομικά assets που κυριάρχησαν στον προηγούμενο οικονομικό κύκλο, η μεγάλη «ανατιμολόγηση» του πραγματικού κόσμου μπορεί να βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της στάδια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών